سلام

سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش 

                        مستانه شد حدیثش پیچیده شد زبانش

گه می‌فتد از این سو گه می‌فتد از آن سو 

                   آن کس که مست گردد خود این بود نشانش

چشمش بلای مستان ما را از او مترسان 

                        من مستم و نترسم از چوب شحنگانش

 
ای عشق الله الله سرمست شد شهنشه 

                         برجه بگیر زلفش درکش در این میانش

 
اندیشه‌ای که آید در دل ز یار گوید

                         جان بر سرش فشانم پرزر کنم دهانش

 
آن روی گلستانش وان بلبل بیانش 

                         وان شیوه‌هاش یا رب تا با کِـیَست آنش

 
این صورتش بهانه‌ست او نور آسمانست 

                بگذر ز نقش و صورت جانش خوشست جانش

 
دی را بهار بخشد شب را نهار بخشد 

                  پس این جهان مرده زنده‌ست از آن جهانش.

  هیهات...

شعر : مولوی

  «سلام»

دو دریچه دو نگاه دو پنجره

                   دو رفیق دو همنشین دو حنجره

دو مسافر تو مسیر زندگی

                      دو عزیز دو همدم همیشگی

با هم از غروب و سایه رد شدیم

                                   قصه ی عاشقی رو بلد شدیم

فکر می کردیم آخر قصه اینه

                                  جز خدا هیشکی ما رو نمی بینه

دو غریبه دو تا قلب در به در

                           دو تا دلواپس این چشمای تر

دو تا اسم دو خاطره دو نقطه چین

                                       دوتا دور افتاده ی تنها نشین

عاقبت جدا شدن دستای ما

                          گم شدیم تو غربت غریبه ها

آخر اون همه لبخند و سرود

                         چشمه پر حسادته زمونه بود

دو غریبه دو تا قلب در به در دو تا دلواپس این چشمای تر

دو تا اسم دو خاطره دو نقطه چین دوتا دور افتاده ی تنها نشین.

شاعر : شایان جعفرنژاد

  سلام

            مجنون بزرگترین احمق زمینه

                            هیهات...                                           

سلام

مرسی از نظرهاتون.

متن شعری از گروه The Ways رو براتون می نویسم:

              در کناری از خانه ی ما، اتاقی است سرد و آبی

          تخت و گیتارِ کهنه ی من، عکس یک زن به دیواری است

                 زنِ زیباروی و خندان، یارِ من بود او دورانی

              کنون من ماندم و من، گیتاری و سیگار و تنهایی

         عشق من رفت به تنِ خاک، طعم شب نیست جز بیداری

          ای عکسِ خندان بشنو از من، خواهم ات دید روزگاری

                دیگرم نیست نایِ ماندن، پایان آواز، آغازِ رفتن

         چاقویی پنهان تهِ گنجه، دستهای سردم، رگهای سبزم

                 هیهات...

سلام

                    «حیلت رها کن»

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو

                   و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن

            وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از کینه‌ها

              وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

      گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو

اندیشه‌ات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد

          ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو

قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دل‌های ما

              مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه

        ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو

تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیذق کم تکی

              تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو

شعر از مولوی

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه

          ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو ...

                        هیهات...

سلام

   متنفرم از اول مهر... مثل هر سال ...

   سلام

وه که جدا نمیشود نقش تو از خیال من
تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من

ناله ی زیر و زار من زار تر است هر زمان
بسکه به هجر می دهد عشق تو گوشمال من

نور ستارگان ستد روی چو آفتاب تو
دست نمای خلق شد قامت چون هلال من

پرتو نور روی تو هرنفسی به هر کسی
میرسد و نمیرسد نوبت اتصّّّّـــال من

خاطر تو به خون من رغبت اگر چنین کند
هم به مراد دل رسد خاطر بدسگال من

برگذریّّّ و ننگری بازنگر که بگذرد
فقر من و غنای تو جور تو و احتمال من

چرخ شنید ناله ام گفت منال سعدیا
کآه تو تیره می کند آینه ی جمال من.

          شاعر :   « سعدی »

به به... شب، زیر بارون ... بدمینتون اونم ساعت ١٠:٣٠ توی پارک جنگلی... بدون کلاه... با صدای آهنگ با جمعی که از  قیافشون هم خندت می گیره چه برسه به اینکه بخوان حرف بزنن؛ بعد هم جنگل قائم و ...!!!

امشب هم گذشت... ؛ توی بارون یاد بیتی از مریم حیدر زاده افتادم:

 قرارمون هر روز ابری زیر الماسای بارون

         چه بهار باشه چه پاییز، چه تابستون چه زمستون.

           « بر سر پیمان بودم »

آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم
تـــا برفـتـی زبــرم صــورت بـیـجان بودم

نه فراموشیم از ذکر تو خاموش نشاند
که در اندیشه ی اوصاف تو حیران بودم

بی تو در دامن گلزار نخفتم یک شب
که نه در بادیه ی خار مُُـغیلان بودم

زنده می کرد مرا دمبدم امـّّّّـیـد وصـــال
ورنه دور از نظرت کشته ی هجران بودم

بتولـّّّای تو در آتش محنت چو خلیل
گویـیا در چمن لاله و ریحان بودم

تا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبح
همه شب منتظر مرغ سحر خوان بودم

سعدی از جور فراقت همه روز این میگفت
عــهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم.

                                           شاعر :   « سعدی »

           هیهات...

   «سلام»

یک شعر قشنگ دارم که نمی دونم شاعرش کیه؟ولی شنیدم که یک شاعر دانشجو در کرمان عاشق یک دختر تهرانی که در انجا درس میخوانده می شود و این شعر را بعد از رفتن دختر می سراید .مجموعه اشعاری هم چاپ می کند و هنگامی که ان دختر (شبنم) می خواهد سوار ماشین بشود و برای همیشه کرمان را ترک کند شاعر عاشق این کتاب را به دستش می رساند... .

       «آسمان امشب به حالم مویه کن»

آسمان امشب به حالم مویه کن

                         روح تبـــــدار مــرا پـــاشویـه کن

آتش افکند عاشقی بر حاصلم

                         گریــه کن در مجلـس ختـم دلـم

گریه کن ای عشق, روحم تیر خورد

                         شانه احساس من شمشیر خورد

باید امشب را عزاداری کنم

                         تــــا سحر بر نقـش دل زاری کـنم

چشمم افسون خانه ناز کسی ست

                         ســینه ام آیینــه راز کسـی ست

باید امشب بشکنم آیینه را

                         وا کـــنـم ایـن عقــــده دیرینــه را

شوخ چشمی بی شکیبم کرده است

                         با خودم حتی غریبم کرده است

شوخ چشم است و دلم در چنگ اوست

                  هرچه هست ازچشم پرنیرنگ اوست

او که می گویند پشت خواب هاست

                          اخـتـر فرمــــانـروای آبـهــاسـت 

او که خویشاوند نزدیک گل است

                       شرح احساس ظریف بلبل است

او شبی آمد مرا دیوانه کرد

                        او مرا یـک بـــاغ بی پـروانه کرد

آن بلا, آن درد خوب سینه سوز

                       از کجا آمـد, نمی دانـم هـنـوز ؟!

شاید از اعماق جنگل های راز

                       شـاید از پشـت کـپـرهـای نیـــاز

آمد و بر بام روحم پر کشید

                       از سر پرچین قلـبـم سـر کشیـد

آمد و من پیش پایش گم شدم

                       از جـنـون, ورد لـب مـردم شـدم

آمداز دردش پرم کـرد و گذشت

                     بی وفا سیلی خورم کردوگذشت

مثل شمـع بزم آبم کرد و رفت

                    عشوه ای کرد و خرابم کرد و رفت

رفت و کوه طاقتم را باد برد

                      یوســـف اُُُُمـید من در چـــاه مُُُُُُُرد

رفت و طاق عشق من آوار شد

 عاشقان آیینه روح همند

                     مرحـم دل هـای مجـروح هـمـند

عشق هم خوابی آب و آتش است

                  موج خون در ساحل آرامش است

عشق راه عقل را گِِِل می کند

                  هر چه با مـا می کند دل می کند

آتش شوقی که گم شد در دلم

                    ســـر زد از خاکستر سـرد دلـم

ای دل شوریده مستی می کنی؟

                  بازهم شبنم پرستی می کنی؟

ای دل شوریده دیدی بر نگشت؟

            رام هر کس کی شود آهوی دشت؟

بعد از این زََََهر جدایی را بخور

                   چــوب عُُُمری بـاوفایی را بـخور

من که گفتم این بهار افسردنی ست

          من که گفتم این پرستو مُُُردنی ست

من که گفتم ای دل بی بندو بار

           عـشـق یعنی رنــج, یعنی انتـظـــار

عشق, خونت را دواتت می کند 

          شــاه باشی, عشق ماتت می کند 

آه عجب کاری بدستم داد دل

         هـم شکست و هم شکستم داد دل.

به عاشقان بگویید: عشق یعنی رنج... یعنی انتظار... .

«سلام»

حدود ١ ماه پیش شعری رو در قالب غزل سرودم که برای زیبا تر کردن اون، نیاز به منبع معتبر و سنگینی بود تا فکرم باز بشه و بتونم شعرم رو  اصلاح کنم؛  بین شاعران بزرگ، حافظ شیرازی و استاد سخن، سعدی شیرازی رو انتخاب کردم .

رفتم کتاب فروشی و ٢ تا کتاب نفیس از غزلیات سعدی و گزیده ی غزلیات حافظ خریدم که واقعا از خواندن شون لذت می برم.

همون جوری که خوانده بودم زبان سعدی کاملا روان و سلیسه و خواندن غزل هاش واقعا آدم و مست می کنه.

و حاقظ که جای حرف نداره و همه شما بیشتر از من با شعراش آشنا هستین.

اول شعری رو می نویسم که بی مصما با قالب وب ام  نیست!

              «خمار مستی»

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی
که هنـوز من نبودم که تو در دلم نشسـتی

تو نه مثل آفـتـابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

چـه حکـایت از فراقـت که نداشتم ولـیکن
تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی

نظری به دوستان کن که هزار بار ازآن به
که تحیّّّّّـــتی نویسـی و هدیّّّـتی فرسـتی

دل دردمــند ما را که اسـیر توسـت یـارا
به وصال مرهمی نِِِِِِه چو به انتظار خستی

نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هیجا
تو کـه قـلـب دوسـتان را بمـفـارقـت شکستی

بروای فقیــر دانـا بـه خــدای بــخـش مـــارا
تو و زهد و پارسایی، من و عاشقّّّی و مستی

دل هـوشـمـنـد بــــاید کـه به دلبـری سپـاری
که چو قبله ایت باشد به از آن که خودپرستی

چو زمام بخت و دولت نه بدست جهد باشد
چـه کـننـد اگـر زبـونی نکـننـد و زیـر دسـتی

گـلـه از فـــــراق یــاران و جــفـای روزگــاران
نه طریق تست سعدی کم خویش گیر و رستی.

                                                    شاعر: سعدی

              «درس غم»

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند زمن
                       ور بگــویم رو بگـردان دل بگـرداند زمن

روی رنگین را به هر کس می نماید همچو گل
                ور بگـــویم بـاز پوشـــــان بـاز پوشــانـد زمن

چشــم خود را گفتم آخر یــک نظر سیرش ببین
               گفت می خواهی مگر تا جوی خون راند زمن

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود
                  کــام بستــــانم از او یــا داد بستــــاند زمن

گـر چو فرهادم به تلخی جان برآید بـاک نیست
              بــس حکایت های شیــرین بـاز می مانـد زمن

گـر چو شمعش پیش میرم بر غمم خنـدان شود
                   ور برنجـــــــــم خاطــر نازک برنجــــاند زمن

دوستــان جـــان داده ام بهـر دهــانش بنگـرید
                    کو به چیزی مختصر چون باز می ماند زمن

صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم
            عشــق در هر گوشه ای افســانه ای خواند زمن

                                 شاعر: حافظ

سلام

٢٠ و چند روزه که توی خونه تنهام...  یا شب ها رو با فیلم صبح می کنم،یا با کسی که برام سنتوری بزنه، هر از گاهی آشنایی بهم سر می زنه...ولی به قول "رهی" : در میان آشنایانم، ولی بیگانه ام. ولی با این همه سازم کوکه و شاکرم!

برنامه ی خوبی برای تابستون ریختم... ایشاالله عملی بشه.

داشتم توی آرشیو وبلاگ گشتی می زدم... "مستان سلامت می کنند" عجب شعری بود...

٣-۴ روز پیش داشتم برگه های قدیم امتحانیم رو که نمره ای بالاتر از ١٣ ( اونم با تقـلب! ) نداشتم رو نگاه می کردم که رسیدم به نوشته های " همیشه تنها " یادش به خیر... هنوز نوشته هاش پیشه منن و باید منتقل بشن به جعبه چوبی خاطره هام...

شب هنگام ِِِِ مه غلیظی تمام دور و برم را در آغوش کشید و دوباره شبِِ وحشت دوری از تو به سراغم آمد تمام بدنم در این وحشت غرق شده بود و توان حرکت را از من می ربود، غبار غم روی قلبم را می پوشاند و کسی به بیدادم نمی رسید از دوری تو خورشید شوق تابیدن نداشت و تاریکی بر همه جا حکومت می کرد، هوا گرم و خفه کننده بود... باغ آرزویم اکنون به کویر تبدیل شده و برکه ها به باتلاق ؛ طبیعت با رفتن تو انگار بی مادر شده و درخت ها خشک، به هر کجا که بنگری کویر است و خار های خشک، خاک اندوه تمام شهر را زیر پا گذاشته و باران خیال بارید ندارد...
بیا...بیا تا درخشش زلفانت چشمانم را روشن کند و سبزی چشمانت به درخت ها جلا بدهد و سرخی لبت معنی سرخی رابه لاله زارها نشان دهد بیا تا نسیمی که از تو وزیدن می گیرد غبار غم و خاک اندوه را از دل شهر و مردم آن ببر ،بیا تا با طراوت تو کویر به گلستان تبدیل شود و مرداب ها به دریاچه.

 بیا و به من امید زندگی کردن بده.

                                         « همیشه تنها »

                «حراج عشق»

چو بستی در به روی من، به روی صبر رو کردم
 چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم

چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو
بخود باز آمدم نقش تو در خود جستجو کردم

خیالت ساده دلتر بود و با ما از تو یکروتر
من اینها هر دو با آیینه ی دل روبرو کردم

فشردم با همه مستی بدل سنگِِِ صبوری را
 ز حال گریه ی پنهان حکایت با سبو کردم

   فرود آ ای عزیز دل که من از نقش غیر تو
سرای دیده با اشک ندامت شست و شو کردم

صفایی بود امشب با خیالت خلوت ما را
 ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم

ملول از ناله ی بلبل مباش، ای باغبان، رفتم
 حلالم کن اگر وقتی گلی در غنچه بو کردم

تو با اغیار پیش چشم من می در سبو کردی
 من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم

 از این پس شهریارا ما و از مردم رمیدنها
که من پیوندِ خاطر با غزالی مشکمو کردم.

شاعر : « شهریار »

                       کتاب : از پنجره های زندگانی